Благодарю замечательную поэтессу
Розу Хастян
http://www.stihi.ru/avtor/rozahast



за яркие и глубокие переводы моих
стихотворений на армянский язык




Души не умирают...
- их призывают свыше...

http://www.stihi.ru/2010/05/29/1347

Сколько нам жить осталось
          в странном земном теченье?..
Время до точки сжалось,
                  и родилось мгновенье...

На циферблате пусто...
            - цифры и стрелки скрыты...
Стонут от боли чувства...
              - в бездну упав, разбиты...

Тихо грустит пространство...
                 - срок отслужило тело...
Тесно в земном убранстве...
                 - в небо душа взлетела...
 
Время на миг застыло...
             - сложно судьбу измерить...
Может, душа забыла,
                     что обещала верить?..

Под неусыпным оком
                 смело отбрось метанья!..-
Вера святым потоком
               хлынула вглубь сознанья...

И развернулось время
                  силой и мощью знанья,
Влившись в людское племя
                 тайной волной дыханья...

Мир чёрно-белых красок
             счастьем любви расцвечен...
Космос не терпит масок
                   там, где рисунок вечен...
 
Мысли средь звёзд летают...
           - звуки их крыльев слышишь?..
Души не умирают...
                     - их призывают свыше...

*
Հոգիները չեն մեռնում՝ նրանց
կանչում են …վերևից…

Որքա՞ն է մնացել ապրելու…
Երկրային դժնդակ հոսանքում…
Սեղմված ժամանակը՝ կետում…
Նայեցե՛ք՝ ակընթարթն է ծնվում…

Ժամացույցը լրիվ դատարկվել է…
–Կորել են սլաքները, թվերը,
Տնքում են ցավից զգացմունքները…
–Անհունում ՝ նրանք կորել են…

Տարածությունը թախծում է…
–Մարմինն ապրել Է իր կյանքը…
Երկրային հագուստը սեղմում է…
–Հոգին սավառնում է երկինքը…

Ժամանակը…… և մի ակընթարթ…
–Ճակատագիրը չափելը բարդ է…
Հոգին խոստացավ հավատալ
Մարմինը արդեն՝ մոռացել է…

Արթուն է երկնքի հայացքը
Կասկածներդ իսկույն շպրտի՛ր,
Սրբազան հոսանքով հավատը
Թող գիտակցությու՛ն ներխուժի…

Այսօր՝ ժամանակը բացվել է
Հզորությամբ և ուժով գիտւթյան…
Ամբողջ մարդկությունը շնչել է
Գաղտնիքի մի շնչով ազատված…

Գորշ գույներով աշխարհը
Սիրո գույներովն է լցվել,
Դիմակներ չըսիրող Տիեզերքը
Մարդկային հոգին ընդունեց…

Մտքերն երկնքում ճախրում են…
–Լսու՞մ ես ձայնը թևերի…
Չեն մահանում հոգիները…
– Նրանց կանչում են՝ վերևից…

 
Это плачет моя душа...
Не слезами,.. а светом грусти...
 
 
Разум заперт на семь замков,..
И сквозь щели скупых раздумий,
Лезут странные сгустки слов...-
Звуко-буквенных мыслей-мумий.
Разрывая на тьму и свет,
Жизнь рождает в душе цунами...
Каждый всплеск - разрушений след...
Что ты делаешь, время, с нами?..
Страстно бьется эмоций шквал
О границы мирских желаний,..-
Точка,.. взрыв,.. но пока жива
В  море-вечных-людских-страданий...
Бездна-боль не дает дышать...-
То зажмет,.. то слегка отпустит...
Это плачет моя душа...
Не слезами,.. а светом грусти...
 
*
ԴԱ ԻՄ ՀՈԳԻՆ Է ԼԱԼԻՍ, Ո'Չ ԱՐՑՈՒՆՔՆԵՐՈՎ, ԱՅԼ՝ ՏԽՐՈՒԹՅԱՆ ԼՈՒՅՍՈՎ

Գիտակցությունս յոթ փականի ետևում է...
Եվ սակավ մտորումների արանքից,
Սողոսկում են բառերի տարօրինակ կտորներ...-
Տառա-հնչյունային մտքերի խրտվիլակներից:
Պատառոտելով մթության և լույսի միջև,
Կյանքը հոգուս մեջ փոթորիկ է ծնում...
Ամեն ճողփյուն՝ ավերվածքի հետք...
Ժամամա'կ, դու մեզ հետ այս ի՞նչ ես անում:
Կրքոտ խփում է զգացմունքած տեղատարափը,
Աշխարհիկ ցանկությունների սահմաններին...
Կետ,... Պայթյուն,...բայց կենդանի եմ դեռ
ծովում...
Անդունդ-ցավը չի' թողնում շնչել...-
Մեկ սեղմում է, մեկ՝ թեթև՝ թողնում...
Այդ՝ փխրուն հոգիս է արտասվում...
Ո'չ արցունքներով,... այլ՝ տխրության լույսով...
 

Автограф Вечности...
"Аз есмь - любовь..."
 
Молчишь, Душа-Дух-Разум-Тело?..-
Опять в "петлю времён" попало?..
Познать мир глубже захотело?..
Терпи... бездонную усталость,..
Безмолвно скрытую под слоем
Эмоций, чувств, воспоминаний...
И не ропщи...- мол, время злое
Ввергает нас в ха'ос страданий...
Все четко выверено... Нам ли
Судить о том, что жизни ближе?..
"Быть иль не быть?.."- несчастный Гамлет...-
Как разум суетно подвижен...
И подчиняясь воле духа,
Судьбу за числа смерть хватает,..
Земное стелет мягче пуха,..
И с бренным телом угасает,..
До Абсолюта растворяясь...
А жизнь пульсирует и дышит,..
И вдохновеньем наполняясь,
"Аз есмь - любовь..."- на душах пишет...-
Автограф Вечности...
 
ԱՎԵՐԺԻ ԻՆՔՆԱԳԻՐԸ

Լռու՞մ ես, Հոգի'-Ոգի-Մի'տք ու Մարմի'ն,-
Նորի՞ց «ժամանակի օղակն» ես ընկել...
Ի խորոց ցանկալ ընկալումն աշխարհի,-
Անհուն հոգնությունն է պետք համբերել...
Որն անխոս պահված է շերտավորման տակ,-
Կրքերի, զգագմունքի, հիշողությանց,
Ու մի' տրտնջա, թե՝ ժամանակն է չա'ր,
Տառապանքին ենք ենթակա հանկարծ...
Ու այդ ամենը՝ կայուն, հաշվարկված.
Մենք չէ', որ պիտի' դատենք՝ ի՞նչն է ճիշտ...
Մտքերն են վխտում՝ քնի վերածված,
խելագա՜ր:
Եվ կամքին Ոգու՝ ենթարկվելով,
Մահը՝ որ բախտի բկին չոքած,
Մահիճն է փռում նա՝ ինչպես փետուր,
Սին մարմի համար ամենուր...
Միաձուլվել՝ ԿԱՏԱՐՅԱԼԻ՜ն...
Շնչում է կյանքը, զարկերակու՜մ,
Ներշնչանքով է նա լցվում,
Եվ, «Սերն են ես...»- գրում է նա...
Հավերժության սրտի վրա...




Я не плачу...- мною плачет небо...

http://www.stihi.ru/2010/03/17/990

Видео-презентация стихотворения:
http://stihi.ru//www.youtube.com/user/vladmirarich?feature=mhee


Я не плачу...- мною плачет небо...
Время болью оплодотворилось...
Спутала душа - где быль, где небыль...
И в потоке грусти растворилась...

Утопая в бездне размышленья,
За пределы жизни проникая,
Молит дух о вере и прощенье,
Нежно небо мыслями лаская...

Памяти таинственные струны
Ночь в бездонных снах перебирает,
И наполнив сердце светом лунным,
С первыми лучами умирает...

Мечется душа...- где быль,.. где небыль?...
Вновь в долине чувства заплутала...
Я не плачу...- мною плачет небо
Грустью без конца и без начала...

*  
ԵՍ ՉԵՄ ԱՐՏԱՍՎՈՒՄ - ԴԱ ԵՐԿԻՆՔՆ Է ԼԱՑՈՒՄ

Ես չեմ արտասվում, երկինքն է լացում...
Ժամանակը հղի է ցավով...
Ու անհունի մեջ մոլորված հոգիս ...
Փնջի մեջ թախծի՝ դարձել է լուծվող...

Մտքի անհունում խորասուզվելով,
Կենաց սահմանից այն կողմ է անցնում...
Աղոթք է հոգիս, հավատ ու ներում,
Քնքույշ թախիծի ճախրով սավառնող...

Գաղտնաբեր լարերը հիշողության,
Անհուն գիշերվա երազն են գրկում,
Լցված է սիրտս լույսով լուսնկա
Առաջին շողի հետ է նա մեռնում...

Հոգիս, մոլորված՝ աներկբաի մեջ,
Փնտրտուքի մեջ զգացմունքի դաշտում,
Ես չեմ արտասվում, երկինքն է միայն,
Անսկիզբ ու անվերջ տխուր արտասվում...
*
http://www.playcast.ru/view/1674097/4f06b92bebaa575b661e44b1c276482ad790cad7pl
*



Научиться у облаков..
"believe in love"...

http://www.stihi.ru/2012/05/04/743

Научиться у облаков... -
Мыслить мудро и высоко...-
Не судить глубину веков,
Принимать и терять легко...

Не считать ни минут, ни лет,..

Безмятежно по небу плыть,
Пропускать чудотворный свет,
Всей душой то, что есть, любить...

Научиться у облаков...-

С наслажденьем нести свой крест...-
Нежно гладить поверхность слов,..
Прославлять красоту Небес...

И набрав из пространства вес,..

Даже тучей на время став,
Светлой грустью стекать с небес
В вечном ритме "believe in love"...

И исчезнув до пустоты,

Возрождаться и вновь творить...
Там, где истины так просты,
Так легко жизнь и смерть любить...


ՍՈՎՈՐԵԼ՝ ԱՄՊԵՐԻՑ


Սովորել նմանվել՝ անպերին...-
Իմաստի բաձունքից բաղձալի...-
Չդատապարտել խորությունը դարի,
Ընդունելն ու կորցնելը՝ հեշտ չի:

Չհաշվել ո'չ րոպե, ո'չ տարի,
Անվրդով երկնքում միշտ սահել,
Այն, ինչ կա՝ կմնա սիրելի,
Թե հոգում լույսի շող միշտ պահել:

Ամպերից հեզություն սովորել,
Հաճույքով կրելով խաչը իր,
Քնքշանքով խոսքերը շոյել,
Քեղեցկութճունն օրհնել երկնքի:

Ուռճանալ ընկալված կշիռով,
Ու դառնալ անձրևոտ ու տձև,
Թող լսվի երկնքից՝ believe in love
Թող տեղա լուսավոր սուրբ անձրև:

Անհետանալ մինչև սինություն,
Ու նորից ծնվել՝ ստեղծելու համար,
Կա հասարակ մի ճշմարտություն՝
Կյանքը տրված է սիրելու համար:



http://stihi.ru//www.playcast.ru/view/1832247/4c89fa2361220de08b0c6ec97d81357c536eab66pl

*



Прости меня, судьба, за сложенные крылья!..

http://www.stihi.ru/2010/12/31/1445

...размышления духа...

Подкрался Новый Год на мягких, снежных лапах,
И болью чувства сжал в объятьях января...
У жизненных проблем - особый вкус и запах...
Их надо пережить...- они даны не зря...

В Рождественскую ночь наполню мысли светом,
И в Зеркало Судьбы с надеждой загляну...
Чудесна жизнь!..- вопрос соседствует с ответом...
Полезно в бездне дум - увидеть глубину...

Прости меня, душа, за сломанные чувства,
За всплеск эмоций там, где лучше промолчать...
Ведь ведать, что творишь - великое искусство,
Лишь мудрость и любовь - нам в силах это дать...

И накопив любви энергию святую,
Поднявшись над собой и сбросив боль и страх,
Я вспомню высь небес, волшебно-золотую,
И окажусь в родных, божественных мирах!..

Прости меня, судьба, за сложенные крылья!..
Порой душой летать - нет времени и сил...
Но помню каждый миг, как счастливо парил я,
В потоке неземном божественно творил!..

И как бы страшно грусть на сердце ни давила,
Чтоб стержень волевой невзгодами согнуть,
Я мысли соберу, наполнив разум силой,
Взлечу в простор небес и свой продолжу Путь...

*
ՆԵՐԻ՛Ր, ԻՄ ԲԱԽՏ, ԹԵՎԵՐԻՍ ՀԱՄԱՐ՝ ԾԱԼՎԱԾ

Գողտրիկ եկել է Նոր տարին փափուկ տոտիկներով,
Զգացմունքներս ցավով սեցմեց ծոցում հունվարի...
Խնդիրներն են կենցաղի հատուկ համով և հոտով...
Պետք է նրանց դիմանալ, դրանք տրված են ո՛չ ձրի...

Ծննդյան գիշերում մտքերս կլցնեմ լույսով,
Եվ հույսով կնայեմ բախտի հայելուն...
Հրաշալի է կյանքը, հարց է՝ պատասխանով...
Անհունությամբ մտքի՝ տեսնել խորություն...

Հոգիս, ներիր, զգացմունքներիս համար,
Պայթյունի համար, ուր պետք է լռել...
Արվեսրագետ պիտ լինես գիտակցելու համար...
Իմաստուն պիտ լինել, որ կամենաս սիրել...

Եվ կուտակելով այդ սիրո սրբությունը,
Սավառնելով վերև՝ կորցնել ամեն ահ, ցավ...
Ես կհիշեմ ոսկյա այն բարձրությունը...
Եվ կհայտնվեմ հրածքի մեջ, հարկավ...

Ներիր, իմ բախտ, թևերիս համար ծալված,
Հոգով թռիչքի համար ոչ ուժ կա, ոչ՝ ժամանակ...
Բայց հիշում եմ երջանիկ թռիչքը, հարկավ...
Անհողեղեն հոսքում՝ Աստվածային միրաժ...

Ու ինչքան էլ սեղմի սիրտս սև թախիծը,
Որ կամքը իմ ուժեղ դժվարությամբ ծռի...
Մտքերս կժողվեմ գիտակցությանս գիրկը...
Դեպի ուղի անվերջ, դեպի դժվար թռիչք...





Возрождаться, сгорев,..
и опять от любви умирать,..


внутренний диалог...

Сердце воет в ночи, как смертельно израненный зверь...

Мысли грустно застыли, безмолвно скорбя об утрате...
Как принять этот мир, полный странных печальных потерь,
Где за каждый вдох-выдох судьба жизни пошлину платит...

Вновь душа пилигримит в потоке вселенских страстей...-

В лабиринтах эмоций веками бедняге скитаться...
Ничего нет тревожней - для малых наивных детей,
Чем - без мудрой поддержки в опасных теченьях остаться... 

Горько знать, что за выплеск энергий придётся страдать...-

Быть вулканом страстей - лавой огненной разум свой метить...
Возрождаться, сгорев,.. и опять от любви умирать,..
Чтобы снова воскреснуть,.. и болью за счастье ответить?..
*
Ты пойми, несмышлёныш, в мирах, где так плотны тела,
Расставанья и встречи заложены жизнью в программу...
Как бы ни было больно и страшно в обители зла,
Ты всегда – под надёжной защитой Небесного Храма....

Даже если судьбой суждено боль разлуки испить,

Есть незримые нити на уровне мыслекасанья...
Эта связь не позволит о самом родном позабыть
И сметёт все преграды во времени и расстоянье...

Помни, что б ни случилось - любовь - это вечный поток,

Пульс, рождающий время, питающий мысле-движенья...
Ключ Небес, открывающий вечный Небесный Замок,
Чудотворный источник, дарующий нам вдохновенье!...



ՎԵՐԱԾՆՎԵԼ՝ ԱՅՐՎԵԼՈՎ...
ԵՎ ԿՐԿԻՆ ՄԵՌՆԵԼ՝ՍԻՐԵԼՈՎ


Ոռնաց մթնում սիրտս, հանց վիրավոր գազան,
Ու կանգ առավ տխուր՝ ողբալով կորուստն իր,
Ինցպես ընդունել աշխարհն,ողջը ՝ողբով լցված,
Ուր որ շնչելն անգամ, այո, իր գինն ունի:

Ու իմ կրքոտ հոգին՝ նորից ճանապարհորդ,

Լաբիրինթոսում կենաց, նրա կրքերի մեջ,
Ինչպես փոքրիկ բալիկ՝ առանց իր մոր ւ հոր,
Ընկած՝ խորխորատի, հորձանուտի մեջ:

Ճշմարտությունն է բիրտ,ու պետք է վճարել,

Ու ժայթքումով հրաբուխի՝ նետել մտքեր,
Ու այրվելով կրկին, կրկին, կրկին՝ սիրել,
Ու ծնվելով նորիգ՝ նորից հաղթել:
---------
Հասկացիր, իմ փոքրիկ, կյանքը դաժան է,
Հանդիպում-բաժանում, ամենն՝ հաշվարկված,
Եվ, որքան էլ լինես դու՝ չարից հալածված,
Հոգ չէ, իմ բալիկ, քեզ հետ է Աստված:

Թէ անգամ բաժանման ցավն ըմպեցիր,

Կան թելեր, որ կապում են մտքերը իրար,
Ու հոքին հարազատ, ախ, էլ չի մոռացվի,
Ընդառաջ կճախրեն հոգիները ազատ:

Ու հիշիր, իմ բալիկ, որ սերը հավերժ է,

Ու զարկերակն է նա միշտ կյանքի ու շարժման,
Սերը սկիզբն է կենաց, բայց գիտցիր, որ անվերջ է,
Նա իմաստն է կյանքի ու բարու հանգրվան:





Пусть ты станешь моей потерей...
 из прошлой жизни...

                           *   *   *   
Я с тобой прощаюсь не на жизнь, а насмерть...-
Впрочем, всё едино... – бесконечен круг...
То, что начиналось как любовный "насморк",
С болью превратилось в роковой недуг...
Даже не пытаюсь подобрать осколки
Рухнувшего счастья...- в этом смысла нет...
И разъединяю наш союз пожолклый,
Памятью стирая бязь прошедших лет...

Я с тобой прощаюсь

Не на жизнь, а насмерть...

                      *   *   *
Обидел дважды,.. унизил дважды...-
Целую трижды...- будь счастлив трижды...

                                         *   *   *
Пусть ты станешь моей потерей, да такой - что заплачет мир...
Всепрощающей жизненной серией завершим наш дурманный пир...
Я так долго весами судными измеряла любовь и боль,
Что врождённое целомудрие потеряло самоконтроль...

Пусть ты станешь моей утратой,.. обронённой слезой в ночи...

И пожизненная расплата нас с разлукою обручит...
И очнувшись от безысходности, дух исполнит мольбу души -
Растворенья познав бесплодность, неизбежное завершит...

Пусть ты станешь моей потерей...


                         *   *   *   
Судьбу не выбирают...- её рисунок свят...-
Я чувствую сквозь время любви прозрачный взгляд...
Раскачивая чаши находок и потерь,
Она мне тихо шепчет: "Ты верь! Ты только верь!"
Коль вера безгранична в счастливую звезду,
Я оценю и лично, сама, тебя найду…
Расправь, малышка, крылья, доверься высоте!
Страданья и бессилье утонут в доброте!..

Судьбу не выбирают...- её рисунок свят...


                                      *   *   *   
Моё сознанье с каждым днём, как камбала, цвета меняет...
Оно уже не усложняет...- итак, все сложности при нём...
Решая множество вопросов, умерив прыть своих запросов,
Мой дух пытается помочь уму гордыню превозмочь...
Гордыни прерванный полёт меня на Землю опустил...
Мой разум тихо загрустил,.. а дух вздохнул: "И то пройдёт..."

А шар пространства всё вращается,..

*

Հրաժեշտ

Կենաց և մահվան հրաշեշտս՝ քեզ -

Դա միևնույնն է՝ անվերջ է շրջանը,
Սիրային <հարբուխ> էր սկիզբը մեր,
Հետո,ցավ դարձավ ճակատագրական:
Չեմ փորձում հավաքել փշուրները,
Փլուզված է երջանկությունն անիմաստ,
Մեր անգույն միացումն անջատվել է,
Հուշն հավետ ջնջեց մեր անցյալը:

Տս հրաժեշտ եմ տալիս քեզ,

Ո՛չ կենաց, այլ՝ մահվան...
------------------------

Նեղացրիր՝ երկուստեք, նվաստացրիր՝ երկուստեք...

Համբուրում եմ՝ եռակի, երջանկացի՛ր՝ եռակի...
---------------------------------------

Թող, որ դու իմ այնպիսի մի կորուստն ես, որ աշխարհն է արտասվում,

Ամենաներող կենաց շարականով ավարտենք մեր խումարային խնջույքը,
Ես չափազանց երկար դատաստանով էի մեր սերն ու մեր ցավը չափում,
Որ բնածին զգոնությունը և կիրքը կորցրեցին իրենց ինքնատիրապետումը:

Թող, որ դու լինես իմ կորուստը, գիշերվա մեջ գլորված իմ արցունքը...

Եվ կնշանի մեզ իրար հետ՝ բաժանումով, հավիտենական հատուցումը,
Եվ անելանիությունից ելնելով, շունչն իսկույն կկատարի հոգու աղերսանքը,
Ձուլումը, անպտղությունից՝ հուսահատ, կավարտի անխուսափելին...

Թող, որ դու դառնաս իմ կորուստը

------------------------------------------------------

Ճակատագիրը չեն ընտրում, նրա պատկերը սուրբ է,

Ժամանակի միջով՝ ես տեսնում եմ սիրո հայացքը,
Գտածոի և կորստյան նժարներին մեր կյանքն են դնում,
Իսկ նա <հավատա, միայն թե՝ հավատա> է ինձ շշնջում:
Քանի որ, երջանիկ իմ աստղին՝ իմ հավատն անսահման է,
Ես ամենը կվերագնահատեմ և անձամբ քեզ կգտնեմ,
Շտկի՛ր թևերդ, փոքրի՛կ, և հավատա բարձրունքին,
Տառապանքն ու ցավերը կխեղդվեն բարության մեջ...

Ճակատագիրը չեն ընտրում, նրա պատկերը սուրբ է...

-----------------------------------------------------
Ամեն օր իմ գիտակցությունը շնաձկան նման փոխում է իր գույնը,
Նա չի բարդացնում ոչինչ, այլ՝ բարդացումն ինքնին նրա մեջ է,
Իր ցանկություններից հրաժարվելով և լուծելով հարցեր բազում,
Իմ հոգին փորձում է օգնել մտքիս հրաժարվել հպարտությունից:
Հպարտությանս կասեցված թռիչքը ինձ գետնին իջեցրեց...
Գիտակցությունս կամացուկ տխրեց,իսկ հոգիս կանչեց<Այդ էլ կանցնի՛>...

Իսկ տարածության գունդը պտտվում է...

Իսկ շրջանը դառնում է... ՈւԹ


*
Playcast:
http://www.playcast.ru/view/1752239/ee80c49db91ab762990cd45be4bc2ac0e8e8f239pl

*

 
Запомни меня такой...
 
Запомни меня такой... -
Растрёпанной и счастливой...
По телу течёт рекой
Напиток медоточивый..

До дрожи в коленках стон
Протяжно взывает к страсти,
И чувств скоростной разгон
Лишает рассудок власти...

Запомни мой нежный вздох
В ночных поцелуях лета,
Жаркую тела похоть
В яростных вспышках света...

Вот, снова короткий всплеск
И... - омут земного рая...-
Так, яркий безумный блеск
Спасает любовь, сгорая...

Запомни меня такой...
*

ՀԻՇԻՐ ԻՆՁ ՄԻԱՅՆ ԱՅՍՊԻՍԻՆ

Հիշիր ինձ միայն այսպիսի՜ն...-
Անփութորեն՝ երջանի՜կ...
Հեղուկն է հոսում մեղրածոր
Կաթնագույն, գեղեցիկ իմ մարմնին...

Դողացող՝ կրքառատ հևոցից,
Որ սիրո աշխարհներն է տանում,
Զգացմուքի խելահեղ երթերից,
Որը կյանքն իմաստից է զրկում:

Հիշիր քնքշախեղդ իմ հոգո՜ցը,
Համբույրների մեջ քո՝ վառող,
Ցանկությունների այն ծակո՜ցը,
Ու ճիչը իմ՝ լուսը մեռցնող:

Ու... փայլատակում մի՝ կարճ,
Երկնային դրախտի՝ ընդերք,
Հիշի՜ր ինձ, որպես մի հրաշք,
Որ, սերը դարձրել է տարերք:

Հիշիր ինձ միայն այսպիսի՜ն...
© kosmovidenie.ru. Все права защищены.   Представиться системе